Czym różni się ADHD u dorosłych od tego, które znamy u dzieci?

U dzieci ADHD kojarzy się głównie z fizyczną nadruchliwością (bieganie, niezdolność usiedzenia w miejscu). U dorosłych z biegiem lat hiperaktywność fizyczna często ulega internalizacji, czyli przenosi się "do środka". Zamiast nadruchliwości ciała pojawia się chroniczny niepokój, niemożność zrelaksowania się, gonitwa myśli oraz nieustanna potrzeba bycia czymś zajętym.

Często diagnozowano u mnie zaburzenia lękowe. Czy to możliwe, że to tak naprawdę nierozpoznane ADHD?

Tak, jest to bardzo powszechne zjawisko. Ze względu na pokrywanie się niektórych objawów (np. niepokój, trudności z koncentracją, problemy ze snem), dorośli z ADHD często latami leczeni są wyłącznie na lęk uogólniony (GAD) lub depresję. Jeśli leczenie przeciwlękowe nie przynosi oczekiwanych rezultatów, a problemy z organizacją i uwagą utrzymują się, warto rozważyć diagnostykę w kierunku neuroróżnorodności.

Czym jest efekt "wypalenia mózgu" (brain burnout / brain burn up) w ADHD?

To stan głębokiego wyczerpania poznawczego, emocjonalnego i fizycznego. Układ nerwowy osoby z ADHD musi wydatkować znacznie więcej energii na podstawowe funkcje wykonawcze (planowanie, hamowanie impulsów, utrzymywanie uwagi) niż mózg osoby neurotypowej. Kiedy zmuszasz swój mózg do ciągłej pracy na najwyższych obrotach, aby sprostać wymaganiom środowiska, ostatecznie dochodzi do "przegrzania" (brain burn up). Skutkuje to nagłym spadkiem nastroju, mgłą mózgową, drażliwością i całkowitą niezdolnością do wykonania nawet najprostszych zadań.